ทำไมงานที่ทำค้างไว้ถึงวนอยู่ในหัวทั้งวัน (แม้จะพยายามไม่คิดถึงมันแล้วก็ตาม)

จุดกำเนิด: การทดลองของ Zeigarnik และ "แรงตึงเครียดที่ยังไม่คลาย"

เรื่องราวเริ่มต้นจากการสังเกตของ Kurt Lewin นักจิตวิทยา Gestalt ที่เล่าว่าบริกรในร้านอาหารมักจำรายการอาหารของโต๊ะที่ยังไม่ได้จ่ายเงินได้แม่นยำ แต่พอโต๊ะนั้นจ่ายเงินเสร็จ ความจำเกี่ยวกับออร์เดอร์นั้นก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ข้อสังเกตนี้จุดประกายให้ลูกศิษย์ของเขา Bluma Zeigarnik ทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องนี้อย่างเป็นระบบ ตีพิมพ์เป็นงานชื่อ "Das Behalten erledigter und unerledigter Handlungen" (การจดจำงานที่ทำเสร็จและยังไม่เสร็จ) ใน *Psychologische Forschung* ปี 1927 (เล่ม 9 หน้า 1-85)

การทดลองให้ผู้เข้าร่วมทำกิจกรรม 15-22 อย่างสลับกันไป ทั้งงานทางกาย (เช่น ร้อยลูกปัด) และงานทางความคิด (เช่น แก้ปริศนา) แต่ละงานใช้เวลาราว 3-5 นาที โดยครึ่งหนึ่งของงานถูกปล่อยให้ทำจนเสร็จ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งจะถูกขัดจังหวะกลางคันตอนที่ผู้เข้าร่วม "กำลังจดจ่ออยู่กับงานนั้นมากที่สุด" หลังจากนั้นราวหนึ่งชั่วโมง นักวิจัยจึงให้ผู้เข้าร่วมนึกย้อนว่าทำงานอะไรไปบ้าง

ผลลัพธ์คือ ในการทดลองหลักกับผู้ใหญ่ 32 คน ผู้เข้าร่วมจดจำงานที่ถูกขัดจังหวะได้มากกว่างานที่ทำเสร็จแล้วเกือบสองเท่า Zeigarnik อธิบายว่าเป็นเพราะงานที่เริ่มต้นแล้วแต่ยังไม่จบสร้าง "แรงตึงเครียดเฉพาะงาน" (task-specific tension) ขึ้นในใจ ซึ่งช่วยให้เนื้อหาที่เกี่ยวข้องเข้าถึงง่ายในความจำ ส่วนงานที่ทำเสร็จแล้วจะปลดปล่อยแรงตึงเครียดนั้นออกไป ทำให้ความจำเลือนหายเร็วกว่า งานชิ้นนี้กลายเป็นรากฐานของแนวคิดที่ถูกอ้างอิงกว้างขวางที่สุดชิ้นหนึ่งในวงการจิตวิทยา แต่คำถามที่ตามมาคือ เมื่อคนอื่นลองทำซ้ำการทดลองนี้บ้าง ผลลัพธ์ยังคงแข็งแรงเหมือนเดิมหรือไม่

เมื่อรวมหลักฐาน 59 ชิ้นเข้าด้วยกัน: meta-analysis ปี 2025 บอกอะไรจริงๆ

เกือบหนึ่งศตวรรษหลังจากงานต้นฉบับ Romain Ghibellini และ Beat Meier จากมหาวิทยาลัย Bern ตัดสินใจรวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่มีมาวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ ในงานชื่อ "Interruption, Recall and Resumption: A Meta-Analysis of the Zeigarnik and Ovsiankina Effects" ตีพิมพ์ใน *Humanities and Social Sciences Communications* ปี 2025 (เล่ม 12 บทความเลขที่ 962) ซึ่งเป็นวารสารเปิดในเครือ Nature Portfolio โดยรวบรวมงานวิจัย 59 ชิ้น แบ่งเป็น 38 ชิ้นที่ศึกษา Zeigarnik effect (ความจำต่องานค้าง) และ 20 ชิ้นที่ศึกษา Ovsiankina effect (แนวโน้มที่จะกลับไปทำงานค้างต่อ) อีก 1 ชิ้นศึกษาทั้งสองปรากฏการณ์พร้อมกัน

ผลลัพธ์คือ เมื่อดูเฉพาะเรื่องความจำ อัตราส่วนถ่วงน้ำหนักของงานที่ถูกขัดจังหวะต่องานที่ทำเสร็จอยู่ที่ 0.99 เท่านั้น พูดง่ายๆ คือแทบไม่มีความได้เปรียบด้านความจำสำหรับงานค้างเลยเมื่อดูภาพรวมทั้งหมด งานค้างถูกจำได้เพียง 49.16% ของกรณีทั้งหมด ต่ำกว่าเส้นค่าเฉลี่ย 50% เสียด้วยซ้ำ และขนาดผลก็เล็กมาก (Cohen's dz = 0.15) แต่พอดูปรากฏการณ์ Ovsiankina effect ซึ่งเป็นแนวโน้มที่จะ "กลับไปทำงานค้างต่อ" เมื่อมีโอกาส กลับพบผลลัพธ์ที่แข็งแรงกว่ามาก คือคนกลับไปทำงานค้างต่อถึง 67% ของกรณี ซึ่งสูงกว่าระดับสุ่มอย่างชัดเจน นักวิจัยยังพบว่า Zeigarnik effect ปรากฏชัดเฉพาะในเงื่อนไขที่ผู้เข้าร่วม "ผ่อนคลาย" เท่านั้น (ไม่ใช่เงื่อนไขที่เป็นกลางหรือเน้นความสำเร็จ) และตั้งข้อสังเกตว่าความน่าเชื่อถือของงานต้นฉบับในอดีตอาจมาจากบริบทยุคทศวรรษ 1920 ที่นักวิจัยมีอำนาจเหนือผู้เข้าร่วม และผู้เข้าร่วมเองก็มีความจดจ่อกับงานสูงกว่าปัจจุบันมาก งานวิจัยนี้จึงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่บอกว่า "ความจำต่องานค้าง" อาจไม่ใช่แก่นแท้ของปรากฏการณ์นี้ แต่ "แนวโน้มที่จะกลับไปทำต่อ" ต่างหากที่เป็นหลักฐานที่แข็งแรงกว่า

ทบทวนร้อยปี: ทำไม Zeigarnik effect ถึงทำซ้ำได้ยาก

Colin M. MacLeod นักวิจัยด้านความจำจากมหาวิทยาลัย Waterloo เขียนบทความทบทวนประวัติศาสตร์และความน่าเชื่อถือของทั้ง Zeigarnik effect และ von Restorff effect (ปรากฏการณ์ที่ข้อมูลแปลกแยกจากกลุ่มถูกจำได้ดีกว่า) ในงานชื่อ "Zeigarnik and von Restorff: The Memory Effects and the Stories Behind Them" ตีพิมพ์ใน *Memory & Cognition* ปี 2020 (เล่ม 48 ฉบับ 6 หน้า 1073-1088) ซึ่งเป็นวารสารเรือธงด้านความจำของ Psychonomic Society

บทความนี้ไม่ใช่การทดลองใหม่ แต่เป็นการรวบรวมประวัติชีวิตของนักวิจัยทั้งสองคน วิธีการทดลองดั้งเดิม และทบทวนงานวิจัยที่พยายามทำซ้ำผลการทดลองตลอดหลายทศวรรษ ผลลัพธ์คือ MacLeod สรุปว่าความสามารถในการทำซ้ำ Zeigarnik effect นั้น "น่าสงสัยอย่างยิ่ง" และความได้เปรียบด้านความจำสำหรับงานค้างที่เชื่อกันมานั้น "ไม่ใช่ปรากฏการณ์สากล" อย่างแน่นอน เขาอ้างอิงงานทำซ้ำในอดีต เช่นการทดลองของ Van Bergen ในปี 1968 ที่ไม่พบความแตกต่างด้านความจำระหว่างงานที่เสร็จกับยังไม่เสร็จเลย และตั้งข้อสังเกตว่า ผลลัพธ์อาจ "ขึ้นอยู่กับลักษณะเฉพาะบุคคล" เป็นอย่างมาก หรือในกรณีที่แย่ที่สุด ปรากฏการณ์นี้อาจ "ทำซ้ำไม่ได้เลย" งานทบทวนนี้ช่วยปูทางให้เข้าใจว่าทำไม Ghibellini และ Meier ถึงต้องทำ meta-analysis ขนาดใหญ่ในเวลาต่อมาเพื่อหาคำตอบที่ชัดเจนกว่าเดิม

เป้าหมายที่ยังไม่เสร็จไปรบกวนสมองส่วนคิด

แม้ความจำต่องานค้างโดยตรงจะพิสูจน์ซ้ำได้ยาก แต่คำถามที่แยกออกมาต่างหากคือ เป้าหมายที่ยังไม่สำเร็จส่งผลต่อการทำงานของสมองในด้านอื่นหรือไม่ E. J. Masicampo และ Roy F. Baumeister ตอบคำถามนี้ในงานชื่อ "Unfulfilled Goals Interfere With Tasks That Require Executive Functions" ตีพิมพ์ใน *Journal of Experimental Social Psychology* ปี 2011 (เล่ม 47 ฉบับ 2 หน้า 300-311) โดยทำการทดลอง 5 ชุด กระตุ้นเป้าหมายบางอย่างในใจผู้เข้าร่วมแบบไม่รู้ตัว (nonconscious) แล้วปรับให้เป้าหมายนั้นสำเร็จหรือไม่สำเร็จ จากนั้นวัดผลการทำงานในงานถัดไปที่ต้องใช้ "สมองส่วนคิด" (executive function) เช่น การแก้โจทย์สลับอักษร (anagram) (การทดลองที่ 1) และการควบคุมตนเองเรื่องการควบคุมอาหาร (การทดลองที่ 2)

ผลลัพธ์คือ การกระตุ้นเป้าหมายที่ยังไม่สำเร็จทำให้ประสิทธิภาพของสมองส่วนคิดแย่ลงอย่างชัดเจน ทั้งด้านการควบคุมแรงกระตุ้น การใช้เหตุผลเชิงตรรกะ และความฉลาดเชิงลื่นไหล (fluid intelligence) ซึ่งล้วนต้องพึ่งพาความจำใช้งาน (working memory) การทดลองที่ 3 พบว่าผลกระทบนี้เจาะจงเฉพาะงานที่ต้องใช้สมองส่วนคิดเท่านั้น ไม่ส่งผลต่อแบบทดสอบความรู้ทั่วไป ส่วนการทดลองที่ 4 พบว่าคนที่มีแนวโน้มเปลี่ยนโฟกัสระหว่างเป้าหมายต่างๆ ได้ง่ายจะไม่ได้รับผลกระทบนี้ และการทดลองที่ 5 พบว่าเมื่อผู้เข้าร่วมได้กลับไปทำเป้าหมายที่ค้างไว้ให้สำเร็จ ผลกระทบเชิงลบก็หายไป งานวิจัยนี้จึงชี้ว่าแม้ "ความจำ" ต่องานค้างอาจไม่ใช่เอฟเฟกต์ที่แข็งแรง แต่ "การรบกวนสมองส่วนคิด" จากเป้าหมายที่ยังค้างคาอยู่นั้นเป็นปรากฏการณ์ที่วัดผลได้จริงและสอดคล้องกับสิ่งที่คนทั่วไปรู้สึกเวลามีงานค้างในหัว

ทำไมเขียน to-do list ก่อนนอนถึงช่วยให้หลับเร็วขึ้น

ถ้าเป้าหมายค้างคารบกวนสมองจริง แล้วการเขียนมันลงกระดาษจะช่วยได้ไหม Michael K. Scullin และทีมวิจัยจากมหาวิทยาลัย Baylor ทดสอบคำถามนี้โดยตรงในงานชื่อ "The Effects of Bedtime Writing on Difficulty Falling Asleep: A Polysomnographic Study Comparing To-Do Lists and Completed Activity Lists" ตีพิมพ์ใน *Journal of Experimental Psychology: General* ปี 2018 (เล่ม 147 ฉบับ 1 หน้า 139-146) โดยให้ผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาว 57 คน (อายุ 18-30 ปี) เขียนงาน 5 นาทีก่อนเข้านอนในห้องปฏิบัติการ แบ่งเป็น 2 กลุ่มแบบสุ่ม คือกลุ่มที่เขียนรายการสิ่งที่ต้องทำในอีกไม่กี่วันข้างหน้า (to-do list) และกลุ่มที่เขียนถึงสิ่งที่ทำเสร็จไปแล้วในไม่กี่วันที่ผ่านมา จากนั้นวัดเวลาที่ใช้ในการหลับจริงด้วยเครื่อง polysomnography ซึ่งเป็นมาตรฐานทองคำในการวัดการนอนหลับ

ผลลัพธ์คือ กลุ่มที่เขียน to-do list หลับเร็วกว่ากลุ่มที่เขียนถึงสิ่งที่ทำเสร็จแล้วอย่างมีนัยสำคัญ และยิ่งเขียนรายการงานที่ต้องทำอย่างเจาะจงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหลับเร็วขึ้นเท่านั้น ในขณะที่กลุ่มที่เขียนถึงงานที่ทำเสร็จแล้วกลับพบแนวโน้มตรงกันข้าม คือยิ่งเขียนเจาะจงมากเท่าไหร่กลับยิ่งใช้เวลานานขึ้นในการหลับ นักวิจัยอธิบายว่าการเขียน to-do list ช่วย "ถ่ายโอน" (offload) ความคิดเกี่ยวกับงานค้างออกจากหัวไปไว้บนกระดาษ ทำให้ไม่ต้องแบกภาระคอยจดจำมันไว้เอง ซึ่งสอดคล้องกับกลไกที่ Masicampo และ Baumeister พบเรื่องการรบกวนสมองส่วนคิด อย่างไรก็ตาม นักวิจัยเองก็ตั้งข้อสังเกตว่ากลุ่มตัวอย่างมีขนาดค่อนข้างเล็กและเป็นคนหนุ่มสาวสุขภาพดี จึงควรระมัดระวังในการสรุปว่าจะได้ผลเหมือนกันในกลุ่มคนที่มีปัญหานอนไม่หลับเรื้อรังหรือกลุ่มประชากรอื่น

งานค้างในที่ทำงานตามไปกวนใจถึงวันหยุด

สุดท้าย คำถามที่คนทำงานสนใจที่สุดคือ งานค้างที่ออฟฟิศจะตามไปรบกวนช่วงเวลาส่วนตัวหรือไม่ Johannes Wendsche, Oliver Weigelt และ Christine J. Syrek รวบรวมหลักฐานเรื่องนี้อย่างเป็นระบบในงานชื่อ "Unfinished Work Tasks and Work-Related Thoughts During Off-Job Time: Meta-Analysis of the Zeigarnik Effect in a Work-Recovery Context" ตีพิมพ์ใน *Anxiety, Stress & Coping* ปี 2026 (เล่ม 39 ฉบับ 4 หน้า 385-407) โดยแบ่งการวิเคราะห์เป็นสองระดับ คือระดับระหว่างบุคคล (รวม 17 การศึกษา ผู้เข้าร่วมรวม 2,473 คน) และระดับภายในบุคคลเดียวกันข้ามช่วงเวลา (รวม 14 การศึกษา จำนวนการสังเกตรวม 12,129 ครั้ง) ใช้วิธี random-effects meta-analysis พร้อมทดสอบตัวแปรกำกับ

ผลลัพธ์คือ งานค้างที่ทำงานสัมพันธ์ทางบวกกับความคิดเกี่ยวกับงานที่ยังคงวนเวียนอยู่ในช่วงเวลาส่วนตัวอย่างมีนัยสำคัญ โดยความสัมพันธ์แข็งแรงกว่าที่ระดับระหว่างบุคคล (ρ = .382) เมื่อเทียบกับระดับภายในบุคคลเดียวกัน (ρ = .247) และความสัมพันธ์นี้แข็งแรงที่สุดสำหรับตัวแปร "การครุ่นคิดเชิงอารมณ์" (affective rumination) มากกว่าการครุ่นคิดเชิงแก้ปัญหา นอกจากนี้ยังพบว่าองค์ประกอบทางเพศของกลุ่มตัวอย่างเป็นตัวแปรกำกับที่มีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนปัจจัยอื่นที่ทบทวนเชิงคุณภาพเพิ่มเติม ได้แก่ ทิศทางของเป้าหมาย กลยุทธ์การควบคุมพฤติกรรม ลักษณะนิสัยด้านการโฟกัสเวลา และความคาดหวังจากหัวหน้างาน นักวิจัยสรุปว่างานค้างเป็นอุปสรรคต่อการปลดปล่อยตัวเองทางจิตใจ (psychological detachment) และกระบวนการฟื้นฟูพลังงานในช่วงเวลาพักผ่อน ซึ่งเป็นการยืนยันในบริบทการทำงานจริงว่า แม้ปรากฏการณ์ความจำแบบดั้งเดิมของ Zeigarnik จะพิสูจน์ซ้ำได้ยาก แต่ผลกระทบเชิงความคิดและอารมณ์จากงานค้างนั้นยังคงเป็นเรื่องจริงที่วัดผลได้

กรอบเขียน–วาง–กั้น–ปล่อย

เพื่อสังเคราะห์บทเรียนจากทั้งฝั่งที่หักล้างความจำแบบดั้งเดิมและฝั่งที่ยืนยันผลกระทบเชิงความคิด-อารมณ์ เราสร้างกรอบ เขียน–วาง–กั้น–ปล่อย กรอบนี้เป็นเครื่องมือประยุกต์ของบทความ ไม่ใช่เทคนิคการจัดการงานที่ผ่านการทดสอบทางคลินิกแยกต่างหาก

1. เขียน — เขียนงานค้างลงกระดาษหรือแอปให้เจาะจงที่สุด

ตามที่ Scullin et al. (2018) พบ ยิ่งเขียนงานที่ต้องทำอย่างเจาะจงมากเท่าไหร่ ยิ่งหลับเร็วขึ้นเท่านั้น การเขียนกว้างๆ ว่า "มีงานต้องทำ" ให้ผลน้อยกว่าการระบุว่าต้องทำอะไร เมื่อไหร่ อย่างไร

2. วาง — วางแผนขั้นถัดไปที่ชัดเจน ไม่ต้องรอให้เสร็จทันที

ตามที่ Masicampo & Baumeister (2011) พบว่าผลกระทบเชิงลบต่อสมองส่วนคิดหายไปเมื่อได้กลับไปทำเป้าหมายที่ค้างไว้ให้สำเร็จ และ Ghibellini & Meier (2025) พบว่าแนวโน้ม "อยากกลับไปทำต่อ" (Ovsiankina effect) แข็งแรงกว่าความจำต่องานค้างมาก การมีแผนที่ชัดเจนสำหรับก้าวถัดไปจึงสำคัญกว่าการพยายามทำให้เสร็จในคราวเดียว

3. กั้น — กั้นเขตงานกับเวลาส่วนตัวให้ชัดเจน

ตามที่ Wendsche, Weigelt, & Syrek (2026) พบว่างานค้างที่ออฟฟิศตามไปรบกวนความคิดในช่วงเวลาส่วนตัวจริง โดยเฉพาะผ่านการครุ่นคิดเชิงอารมณ์ การเขียนแผนงานสำหรับวันถัดไปก่อนเลิกงาน ช่วยส่งสัญญาณให้สมองรู้ว่างานถูกจัดการไว้แล้ว

4. ปล่อย — ปล่อยความกังวลว่าจะ "จำไม่ได้" หรือ "ลืม"

ตามที่ Ghibellini & Meier (2025) และ MacLeod (2020) ชี้ตรงกันว่าความจำที่ "ดีขึ้น" สำหรับงานค้างแบบที่ Zeigarnik เชื่อไว้แต่แรกนั้น ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่แข็งแรงเท่าที่เข้าใจกันมา การพึ่งระบบเขียนแทนความจำในหัวจึงไม่ใช่จุดอ่อน แต่เป็นวิธีที่สอดคล้องกับหลักฐานมากกว่า

กรณีจำลอง: พนักงานการตลาดที่เอางานกลับไปคิดถึงบ้าน

สมมติว่า "เจน" ทำงานฝ่ายการตลาด ทุกคืนก่อนนอนเธอมักนอนคิดถึงแคมเปญที่ยังทำไม่เสร็จ วนซ้ำในหัวว่า "พรุ่งนี้ต้องรีบทำ" จนหลับยาก และวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังอดคิดถึงงานที่ค้างอยู่ไม่ได้ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่า "อย่าคิดถึงงานตอนนี้" ก็ยิ่งคิดถึงมันมากขึ้น

เจนลองใช้กรอบนี้ปรับพฤติกรรม: เขียน ก่อนนอนเธอเขียนรายการงานพรุ่งนี้อย่างเจาะจง เช่น "9 โมงเช้า ส่งดราฟต์แคมเปญ A ให้หัวหน้าตรวจ" แทนการเขียนกว้างๆ ว่า "ทำแคมเปญ A ต่อ", วาง สำหรับโปรเจกต์ใหญ่ที่ยังไม่เสร็จ เธอไม่พยายามคิดหาทางทำให้จบในคืนนั้น แต่วางแผนแค่ก้าวถัดไปหนึ่งก้าวที่ทำได้จริงในเช้าวันถัดไป, กั้น ก่อนออกจากออฟฟิศทุกวัน เธอใช้เวลา 5 นาทีสุดท้ายเขียนแผนงานของวันถัดไปไว้ล่วงหน้า เป็นสัญญาณบอกตัวเองว่า "งานถูกจัดการไว้แล้ว" ก่อนจะกลับบ้าน และ ปล่อย เมื่อรู้สึกกังวลว่าจะลืมรายละเอียดบางอย่าง เธอเตือนตัวเองว่าเธอเขียนมันไว้ในระบบแล้ว ไม่จำเป็นต้องแบกไว้ในหัวควบคู่กันไปด้วย

หลังทำต่อเนื่องสองสัปดาห์ เจนสังเกตว่าตัวเองหลับเร็วขึ้นและคิดถึงงานตอนวันหยุดน้อยลง แม้งานที่ค้างอยู่จะยังไม่ได้ลดลงเลยก็ตาม กรณีนี้เป็น สถานการณ์จำลองเพื่อสาธิตวิธีคิด ไม่ใช่พนักงานหรือบริษัทจริง

ลองเอาไปปรับใช้ดู

1. ลองไม่ฝืนพยายาม "ห้ามคิด" ถึงงานค้างดูนะครับ เพราะยิ่งฝืนมันอาจยิ่งกลับมา ตามที่ Masicampo & Baumeister (2011) พบ เป้าหมายที่ยังไม่สำเร็จจะแทรกแซงความคิดโดยอัตโนมัติจนกว่าจะได้รับการจัดการ การพยายามกดข่มมันไว้เฉยๆ มักไม่ได้ผล 2. เขียนงานค้างลงกระดาษหรือแอปก่อนเข้านอน โดยระบุให้เจาะจงที่สุด เพราะ Scullin et al. (2018) พบว่ายิ่งเขียนเจาะจงมากเท่าไหร่ ยิ่งหลับเร็วขึ้นเท่านั้น ไม่ใช่แค่เขียนกว้างๆ ว่า "มีงานต้องทำ" 3. ถ้าทำงานให้เสร็จไม่ได้ตอนนี้ ให้วางแผนที่ชัดเจนแทน เพราะกลไกที่ Masicampo & Baumeister (2011) และ Ghibellini & Meier (2025) ชี้ตรงกันคือ แนวโน้มที่จะ "กลับไปทำต่อ" สำคัญกว่าความจำต่องานนั้น การมีแผนที่ชัดเจนช่วยให้สมองรู้สึกว่าเป้าหมายจะถูกสานต่อแน่นอน 4. แยกงานที่ทำงานออกจากช่วงเวลาพักผ่อนให้ชัดเจนที่สุดเท่าที่ทำได้ เพราะ Wendsche, Weigelt, & Syrek (2026) พบว่างานค้างที่ออฟฟิศตามไปรบกวนความคิดในช่วงเวลาส่วนตัวจริง โดยเฉพาะผ่านการครุ่นคิดเชิงอารมณ์ 5. ไม่ต้องตื่นตระหนกไปถ้าจำเนื้อหางานค้างไม่ได้แม่นเป๊ะเหมือนที่คิด เพราะ Ghibellini & Meier (2025) และ MacLeod (2020) ชี้ตรงกันว่าความจำที่ "ดีขึ้น" สำหรับงานค้างแบบที่ Zeigarnik เชื่อไว้แต่แรกนั้น ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่แข็งแรงเท่าที่เข้าใจกันมาแต่เดิม