ทำไมเรื่องเล่าถึงจำได้นานกว่าข้อเท็จจริง งานวิจัยเผยกลไก Story Superiority Effect

ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแปลกๆ ในตัวเอง เวลาจำเนื้อหาจากพอดแคสต์หรือหนังสือ ผมมักจำ "เรื่องเล่า" ตัวอย่างประกอบได้แม่นยำกว่าตัวเลขหรือสถิติที่ผู้พูดนำเสนอเสมอ ทั้งที่บางทีตัวเลขนั้นสำคัญกว่าเรื่องเล่าด้วยซ้ำ ผมเลยเริ่มสงสัยว่านี่เป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัว หรือมีกลไกทางสมองที่อธิบายได้จริงๆ

มนุษย์เล่าเรื่องกันมาตั้งแต่ยุคก่อนมีตัวหนังสือ นั่งล้อมกองไฟเล่าตำนานสอนลูกหลานให้รู้จักอันตรายและวิธีเอาตัวรอด ผ่านมาหลายพันปีจนถึงยุคที่บริษัทใหญ่ๆ จ้างที่ปรึกษามาสอนพนักงานให้ "เล่าเรื่องแบรนด์" แทนการยัดข้อมูลสถิติใส่สไลด์ ผมเลยไปสำรวจงานวิจัยด้านประสาทวิทยาการรู้คิดและเศรษฐศาสตร์พฤติกรรมที่ศึกษาว่าทำไมสมองเราถึง "ชอบ" และจดจำเรื่องเล่าได้ดีกว่าข้อมูลรูปแบบอื่น แล้วพบว่ามีคำตอบที่ชัดเจนกว่าที่คิด

สมองจำ "โครงเรื่องใหญ่" ไว้แม่นกว่ารายละเอียดปลีกย่อยเสมอ

Andrew C. Heusser, Paxton C. Fitzpatrick และ Jeremy R. Manning ตอบคำถามนี้ในงานชื่อ "Geometric models reveal behavioural and neural signatures of transforming experiences into memories" ตีพิมพ์ใน *Nature Human Behaviour* ปี 2021 (เล่ม 5 ฉบับ 7 หน้า 905-919, DOI 10.1038/s41562-021-01051-6)

ทีมวิจัยจาก Dartmouth College พัฒนากรอบทางคณิตศาสตร์เชิงเรขาคณิตขึ้นมาใหม่ เพื่อวัดว่า "เนื้อหาความคิด" ของประสบการณ์ที่เป็นธรรมชาติ (เช่น การดูรายการโทรทัศน์) เปลี่ยนรูปไปอย่างไรเมื่อถูกเก็บเป็นความทรงจำ โดยจำลองทั้งประสบการณ์จริงและความทรงจำเป็นเส้นทางการเคลื่อนที่ผ่านพื้นที่ทางความหมายของคำ (word-embedding space) ให้ผู้เข้าร่วมดูตอนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ระหว่างสแกนสมองด้วย fMRI แล้วให้เล่าเรื่องที่ดูออกมาด้วยคำพูดของตัวเอง ผลลัพธ์พบว่าการเล่าเรื่องของผู้เข้าร่วมรักษา "รูปทรงหยาบ" ของเส้นทางประสบการณ์เดิมไว้ได้ นั่นคือองค์ประกอบเนื้อเรื่องหลักๆ ยังคงอยู่ครบถ้วน แต่ไม่ได้รักษา "รูปทรงละเอียด" หรือรายละเอียดระดับต่ำของเรื่องราวไว้เลย

ผมคิดว่างานนี้เป็นหลักฐานเชิงกลไกที่อธิบายสิ่งที่ผมสังเกตได้ด้วยตัวเองอย่างตรงไปตรงมามาก คือสมองเราไม่ได้เก็บทุกอย่างไว้เท่ากันหมด แต่เลือกรักษาโครงสร้างเรื่องราวหลักไว้ก่อน แล้วปล่อยให้รายละเอียดปลีกย่อยหายไปตามกาลเวลา นี่อาจอธิบายได้ว่าทำไมเรื่องเล่าถึงอยู่ทนในความจำ เพราะสมองปฏิบัติกับมันเหมือนหน่วยข้อมูลก้อนใหญ่ที่เชื่อมโยงกันเป็นเหตุเป็นผล ไม่ใช่ข้อมูลแยกชิ้นๆ ที่ต้องจำทีละจุด แต่งานชิ้นนี้เป็นแค่การศึกษาชิ้นเดียวกับรายการโทรทัศน์หนึ่งตอน คำถามที่ตามมาคือ ถ้ามองในภาพกว้างกว่านี้ รวบรวมงานวิจัยหลายสิบหลายร้อยชิ้นเข้าด้วยกัน ข้อสรุปที่ว่าเรื่องเล่าจำได้ดีกว่าข้อเท็จจริงจะยังคงเป็นจริงอยู่ไหม

รวมงานวิจัย 33,000 คน: เรื่องเล่าชนะข้อเท็จจริงเรียบๆ เสมอจริงไหม

Raymond A. Mar, Jingyuan Li, Anh T. P. Nguyen และ Cindy P. Ta ตอบคำถามนี้ในงานชื่อ "Memory and comprehension of narrative versus expository texts: A meta-analysis" ตีพิมพ์ใน *Psychonomic Bulletin & Review* ปี 2021 (DOI 10.3758/s13423-020-01853-1)

ทีมวิจัยรวบรวมงานวิจัยที่เปรียบเทียบความเข้าใจและความจำระหว่างข้อมูลรูปแบบเรื่องเล่า (narrative) กับข้อมูลรูปแบบเรียบเรียงข้อเท็จจริง (expository) มาวิเคราะห์อภิมานร่วมกัน โดยใช้ข้อมูลจากงานวิจัยมากถึง 75 กลุ่มตัวอย่าง มีผู้เข้าร่วมรวมกันกว่า 33,000 คน ผลลัพธ์พบว่าเรื่องเล่าถูกเข้าใจและจดจำได้ดีกว่าข้อความแบบเรียบเรียงข้อเท็จจริงอย่างสม่ำเสมอ และผลลัพธ์นี้มีความมั่นคงมาก ไม่ได้ถูกลดทอนลงด้วยปัจจัยลักษณะการศึกษาที่แตกต่างกัน เช่น อายุของผู้เข้าร่วมหรือความยาวของเนื้อหา

ผมคิดว่างานวิเคราะห์อภิมานชิ้นนี้สำคัญมาก เพราะมันตอบคำถามในระดับภาพรวมที่งานวิจัยเดี่ยวๆ อย่างงานของ Heusser และคณะตอบไม่ได้ ด้วยขนาดตัวอย่างที่ใหญ่ถึง 33,000 คน และผลลัพธ์ที่มั่นคงไม่ว่าจะปรับเงื่อนไขแบบไหน นี่คือหลักฐานที่หนักแน่นมากว่า "story superiority effect" ไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ที่เกิดในห้องแล็บบางแห่งเท่านั้น แต่เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ในงานวิจัยจำนวนมาก คำถามที่ตามมาคือ ถ้าเรื่องเล่าจำได้ดีกว่าจริง แล้วผลของมันจะอยู่ทนนานกว่าข้อมูลแบบอื่นด้วยหรือไม่ เมื่อเวลาผ่านไป

สถิติจางหายใน 1 วัน แต่เรื่องเล่ายังอยู่: ตัวเลขที่พิสูจน์คำกล่าวอ้างเก่าแก่

Thomas Graeber, Christopher Roth และ Florian Zimmermann ตอบคำถามนี้ในงานชื่อ "Stories, Statistics, and Memory" ตีพิมพ์ใน *The Quarterly Journal of Economics* ปี 2024 (เล่ม 139 ฉบับ 4 หน้า 2181-2225, DOI 10.1093/qje/qjae020)

ทีมวิจัยทำการทดลองแบบควบคุมเพื่อเปรียบเทียบผลของ "เรื่องเล่า" (ข้อมูลเชิงคุณภาพเกี่ยวกับกรณีตัวอย่างรายบุคคล) กับ "สถิติ" (ข้อมูลเชิงปริมาณเกี่ยวกับกลุ่มตัวอย่าง) ที่มีต่อความเชื่อของผู้เข้าร่วม แล้ววัดผลซ้ำอีกครั้งหลังจากนั้นหนึ่งวันเพื่อดูว่าอิทธิพลของข้อมูลแต่ละแบบจางหายไปมากแค่ไหน ผลลัพธ์พบสิ่งที่ทีมวิจัยเรียกว่า "ช่องว่างเรื่องเล่า-สถิติ" (story-statistic gap) อย่างชัดเจน คือแม้ในตอนแรกสถิติจะมีอิทธิพลต่อความเชื่อของคนมากกว่าเรื่องเล่า แต่อิทธิพลของสถิติกลับจางหายไปถึง 73% ภายในเวลาเพียงหนึ่งวัน ในขณะที่อิทธิพลของเรื่องเล่าจางหายไปเพียง 32% เท่านั้น ทีมวิจัยอธิบายกลไกเบื้องหลังผ่านแบบจำลองความจำแบบเลือกสรร (selective memory) พบว่าความคล้ายคลึงกันของเนื้อหาเป็นตัวขับเคลื่อนสำคัญ คือการนึกถึงเรื่องเล่าจะเพิ่มขึ้นเมื่อเนื้อหาเชิงคุณภาพคล้ายกับสิ่งกระตุ้นความจำ ในขณะที่ข้อมูลไม่เกี่ยวข้องในความจำที่คล้ายกับสิ่งกระตุ้นจะแย่งชิงการดึงข้อมูลกับข้อมูลที่เกี่ยวข้องจริง ทำให้จำได้แย่ลง

ผมคิดว่านี่คือตัวเลขที่ชัดเจนที่สุดในบทความนี้ เพราะมันแปลงคำกล่าวอ้างเก่าแก่ที่ว่า "เรื่องเล่าจำได้นานกว่า" ให้กลายเป็นตัวเลขที่วัดผลได้จริง 73% เทียบกับ 32% ซึ่งต่างกันมากกว่าสองเท่า และยังอธิบายกลไกเบื้องหลังไว้ชัดเจนด้วยว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น สอดคล้องกับสิ่งที่ Heusser และคณะพบเรื่องสมองรักษาโครงสร้างเรื่องราวไว้ได้ดีกว่ารายละเอียดปลีกย่อย เพราะโครงสร้างเรื่องราวที่เชื่อมโยงเป็นเหตุเป็นผลนั้น น่าจะดึงกลับมาจากความจำได้ง่ายกว่าตัวเลขเดี่ยวๆ ที่ไม่มีบริบทเชื่อมโยง คำถามที่ตามมาคือ ปรากฏการณ์นี้เปลี่ยนแปลงไปตามอายุของคนหรือไม่ คนที่อายุมากขึ้นยังคงจำเรื่องเล่าได้ดีเหมือนคนอายุน้อยหรือเปล่า

อายุมากขึ้น ความจำเรื่องเล่ายังอยู่ แต่รายละเอียดหายไปก่อน

Angelique I. Delarazan, Charan Ranganath และ Zachariah M. Reagh ตอบคำถามนี้ในงานชื่อ "Aging impacts memory for perceptual, but not narrative, event details" ตีพิมพ์ใน *Learning & Memory* ปี 2023 (เล่ม 30 ฉบับ 2 หน้า 48-54, DOI 10.1101/lm.053740.122)

ทีมวิจัยใช้วิธีศึกษาความจำแบบเป็นธรรมชาติ ให้ผู้เข้าร่วมทั้งกลุ่มอายุน้อยและกลุ่มผู้สูงอายุดูละครซิตคอมหนึ่งตอน จากนั้นทำแบบทดสอบจำแนกความจำ (recognition test) ที่แยกวัดความจำสองแบบคือ ความจำรายละเอียดเชิงประสาทสัมผัส (perceptual details เช่น สีเสื้อผ้า ฉากหลัง) กับความจำเนื้อเรื่อง (narrative details ที่มีความหมายเชื่อมโยงกับโครงเรื่อง) ผลลัพธ์พบว่ากลุ่มผู้สูงอายุมีความจำรายละเอียดเชิงประสาทสัมผัสแย่กว่ากลุ่มอายุน้อยอย่างชัดเจน แต่ความจำเนื้อเรื่องกลับไม่แตกต่างกันมากระหว่างสองกลุ่มอายุเลย

ผมคิดว่างานนี้เป็นชิ้นที่เติมเต็มภาพให้สมบูรณ์ขึ้นมาก เพราะมันแสดงให้เห็นว่าความได้เปรียบของเรื่องเล่าในความจำไม่ได้จำกัดอยู่แค่คนหนุ่มสาวที่สมองยังทำงานเต็มประสิทธิภาพ แต่ยังคงอยู่แม้อายุมากขึ้นและความจำด้านอื่นเริ่มเสื่อมถอยลงแล้ว นี่สอดคล้องกับกลไกที่ Heusser และคณะพบว่าสมองให้ความสำคัญกับโครงสร้างเรื่องราวเป็นพิเศษ เพราะระบบสมองที่รองรับความจำเชิงบริบทและเรื่องราว (posterior-medial system) ดูจะทนทานต่อความเสื่อมตามวัยมากกว่าระบบที่รองรับรายละเอียดเชิงประสาทสัมผัส (anterior-temporal network) ซึ่งมีนัยสำคัญมากสำหรับการสอนหรือสื่อสารกับคนทุกวัย คำถามสุดท้ายที่ผมอยากรู้คือ ถ้าเรารู้แล้วว่าเรื่องเล่าจำได้ดีกว่าและอยู่ทนนานกว่า เราจะเอาความรู้นี้ไปใช้ในการสอนหรือถ่ายทอดความรู้ให้คนอื่นได้อย่างไร

เล่าเรื่องก่อนสอน ช่วยคนความรู้น้อยที่สุด

Samuel Tobler, Tanmay Sinha, Katja Köhler และ Manu Kapur ตอบคำถามนี้ในงานชื่อ "Telling stories as preparation for learning: A Bayesian analysis of transfer performance and investigation of learning mechanisms" ตีพิมพ์ใน *Learning and Instruction* ปี 2024 (เล่ม 92 บทความเลขที่ 101944, DOI 10.1016/j.learninstruc.2024.101944)

ทีมวิจัยทดลองสอนแนวคิดทางวิทยาศาสตร์ให้ผู้เรียนสามกลุ่ม กลุ่มแรกได้รับเนื้อหาแบบเรียบเรียงข้อเท็จจริงล้วนๆ กลุ่มที่สองได้รับเนื้อหาที่ฝังอยู่ในเรื่องเล่าเชิงประวัติศาสตร์ และกลุ่มที่สามได้รับเนื้อหาแบบเรียบเรียงข้อเท็จจริงที่มีเรื่องเล่าเชิงประวัติศาสตร์นำก่อน เพื่อวัดว่ารูปแบบไหนช่วยให้ผู้เรียนนำความรู้ไปประยุกต์ใช้ในสถานการณ์ใหม่ (transfer) ได้ดีที่สุด ผลลัพธ์พบว่าเรื่องเล่าเชิงประวัติศาสตร์ช่วยการถ่ายโอนความรู้ได้มากที่สุดสำหรับผู้เรียนที่มีความรู้พื้นฐานน้อย ในขณะที่การให้เรื่องเล่านำก่อนเนื้อหาแบบเรียบเรียงข้อเท็จจริงกลับได้ประโยชน์มากที่สุดสำหรับผู้เรียนที่มีความรู้พื้นฐานมากอยู่แล้ว นอกจากนี้การเรียนผ่านเรื่องเล่ายังส่งผลบวกต่อความเชื่อมั่นในตัวเอง (self-efficacy) และช่วยลดภาระทางปัญญา (cognitive load) ของผู้เรียนด้วย

ผมคิดว่างานนี้เป็นบทสรุปเชิงปฏิบัติที่ดีที่สุดสำหรับบทความนี้ เพราะมันไม่ได้แค่ยืนยันว่าเรื่องเล่าจำได้ดีกว่า แต่ยังบอกด้วยว่าควรใช้เรื่องเล่าตอนไหนถึงจะได้ประโยชน์สูงสุด คือถ้าผู้เรียนยังไม่มีพื้นฐานอะไรเลย เรื่องเล่าที่ฝังเนื้อหาไว้ในตัวจะช่วยได้มากที่สุด แต่ถ้าผู้เรียนมีพื้นฐานอยู่แล้ว การใช้เรื่องเล่าเป็นตัวปูทางก่อนเข้าเนื้อหาจริงจะได้ผลดีกว่า เมื่อรวมหลักฐานทั้งหมดตั้งแต่กลไกในสมอง งานวิเคราะห์อภิมานขนาดใหญ่ ตัวเลขการอยู่ทนของความจำ ไปจนถึงผลต่อวัยที่ต่างกันและการนำไปใช้สอนจริง ผมมองว่าคำกล่าวอ้างเก่าแก่ที่ว่า "เล่าเรื่องแล้วคนจำได้มากกว่า" ไม่ใช่แค่สามัญสำนึกที่เล่าต่อกันมา แต่มีกลไกทางสมองและหลักฐานเชิงประจักษ์รองรับชัดเจนจริงๆ

กรอบเลือก-ผูก-คัด-วาง: เล่าเรื่องให้คนจำติดและอยู่ทนกว่าสถิติ

จากงานวิจัยทั้ง 5 ชิ้นในบทความนี้ ผมลองรวบยอดเป็นขั้นตอนที่ทำตามได้จริงเวลาต้องอธิบายอะไรให้คนอื่นจำ เรียกว่ากรอบ "เลือก-ผูก-คัด-วาง"

1. เลือก — เลือกแก่นเรื่องเดียวที่อยากให้คนจำ ก่อนลงมือเล่าอะไรทั้งหมด เพราะ Heusser และคณะ (2021) พบว่าสมองรักษาโครงเรื่องใหญ่ไว้แม่นกว่ารายละเอียดปลีกย่อยเสมอ ถ้าไม่มีแก่นเรื่องชัดตั้งแต่ต้น รายละเอียดที่เล่าไปจะไม่มีจุดยึดให้สมองเก็บไว้ 2. ผูก — ผูกตัวเลขหรือข้อเท็จจริงสำคัญเข้ากับตัวละครหรือเหตุการณ์จริงเสมอ อย่าปล่อยสถิติลอยตัวเดี่ยวๆ เพราะ Graeber และคณะ (2024) พบว่าอิทธิพลของสถิติจางหายไปถึง 73% ภายในหนึ่งวัน ขณะที่เรื่องเล่าจางหายเพียง 32% 3. คัด — คัดรายละเอียดปลีกย่อยออกให้เหลือเท่าที่จำเป็นต่อโครงเรื่องจริงๆ เพราะ Mar และคณะ (2021) วิเคราะห์จากผู้เข้าร่วมกว่า 33,000 คนแล้วพบว่าเรื่องเล่าที่จับใจความชัดจะเข้าใจและจำได้ดีกว่าเนื้อหาเรียบเรียงข้อเท็จจริงอย่างสม่ำเสมอ 4. วาง — วางตำแหน่งเรื่องเล่าให้เหมาะกับพื้นฐานผู้ฟัง ถ้าผู้ฟังยังไม่มีพื้นฐานเลยให้ฝังเนื้อหาไว้ในเรื่องตั้งแต่ต้น แต่ถ้ามีพื้นฐานอยู่แล้วให้ใช้เรื่องเล่านำก่อนเข้าเนื้อหาจริง เพราะ Tobler และคณะ (2024) พบผลตรงข้ามกันในผู้เรียนสองกลุ่มนี้

เทคนิคนี้ใช้ได้ผลไม่แพ้กันไม่ว่าผู้ฟังจะอายุเท่าไหร่ เพราะ Delarazan และคณะ (2023) พบว่าความจำเนื้อเรื่องไม่เสื่อมถอยตามอายุเหมือนความจำรายละเอียดเชิงประสาทสัมผัส กรอบนี้เป็นเครื่องมือประยุกต์ที่ผมสรุปขึ้นจากงานวิจัยในบทความนี้เพื่อให้จำและใช้ได้ง่ายในชีวิตจริง ไม่ใช่โมเดลการสื่อสารที่ผ่านการทดสอบหรือมีงานวิจัยรองรับโดยตรง

กรณีจำลอง: พลอยกับรายงานยอดขายที่ทีมจำไม่ได้ทุกสัปดาห์

พลอย นักวิเคราะห์ข้อมูลของบริษัทค้าปลีกแห่งหนึ่ง ต้องนำเสนอรายงานยอดขายให้ทีมขายฟังทุกสัปดาห์ แต่ละครั้งเธอเตรียมสไลด์เต็มไปด้วยตัวเลขและกราฟ แต่พอถึงประชุมสัปดาห์ถัดไป ทีมขายกลับจำตัวเลขสัปดาห์ก่อนแทบไม่ได้เลย ต้องอธิบายซ้ำใหม่ทุกครั้ง

พลอยลองเอากรอบเลือก-ผูก-คัด-วาง มาปรับใช้กับสไลด์สัปดาห์ถัดไป เริ่มจาก เลือก แก่นเรื่องเดียวคือ "สาขาไหนที่ยอดขายตกเพราะสต๊อกสินค้าหมด" แทนที่จะพูดถึงทุกตัวเลขเหมือนเดิม จากนั้น ผูก ตัวเลขยอดขายที่ตกเข้ากับเหตุการณ์จริงของสาขาหนึ่งที่ลูกค้าเดินเข้ามาถามหาสินค้ายอดนิยมแล้วไม่มีขาย ต้องเดินออกไปมือเปล่า พลอย คัด กราฟที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นนี้ออกจากสไลด์ทั้งหมด เหลือแค่กราฟที่สนับสนุนเรื่องสต๊อกสินค้าหมดโดยตรง และ วาง เรื่องราวของลูกค้าคนนั้นไว้เปิดสไลด์ก่อน แล้วค่อยตามด้วยตัวเลข เพราะทีมขายมีพื้นฐานความเข้าใจเรื่องยอดขายอยู่แล้ว

ผลคือในการประชุมสัปดาห์ถัดมา หัวหน้าทีมขายพูดถึง "เคสลูกค้าที่เดินมือเปล่า" ได้ทันทีโดยไม่ต้องเปิดสไลด์ดู ทั้งที่ก่อนหน้านี้จำตัวเลขสัปดาห์ก่อนแทบไม่ได้เลยสักครั้ง

กรณีของพลอยเป็นสถานการณ์จำลองที่เขียนขึ้นเพื่อสาธิตวิธีคิดตามกรอบเลือก-ผูก-คัด-วาง ไม่ใช่รายงานผลจากการทดลองจริงหรือบุคคลจริง

ลองเอาไปปรับใช้

1. เวลาต้องอธิบายอะไรที่ซับซ้อนหรืออยากให้คนจำได้นาน ให้ห่อหุ้มด้วยเรื่องเล่าหรือตัวอย่างจริงแทนการยัดสถิติเปล่าๆ เพราะ Graeber และคณะ (2024) พบว่าอิทธิพลของสถิติจางหายเร็วกว่าเรื่องเล่าถึงกว่าสองเท่าภายในหนึ่งวัน 2. เวลาสอนเรื่องใหม่ให้คนที่ยังไม่มีพื้นฐานเลย ให้ฝังเนื้อหาไว้ในเรื่องเล่าตั้งแต่ต้น เพราะ Tobler และคณะ (2024) พบว่าวิธีนี้ช่วยการถ่ายโอนความรู้ได้มากที่สุดสำหรับผู้เรียนความรู้พื้นฐานน้อย 3. ถ้าผู้ฟังมีพื้นฐานเรื่องนั้นอยู่แล้ว ให้เล่าเรื่องเกริ่นนำก่อนแล้วค่อยเข้าเนื้อหาจริง แทนที่จะฝังเรื่องเล่าปนกับเนื้อหาตลอด เพราะ Tobler และคณะ (2024) พบว่าลำดับนี้ได้ผลดีกว่าสำหรับคนที่มีความรู้พื้นฐานมากอยู่แล้ว 4. อย่าคาดหวังว่าคนจะจำรายละเอียดปลีกย่อยทุกจุดในเรื่องที่เล่า ให้เน้นให้โครงเรื่องใหญ่ชัดเจนที่สุด เพราะ Heusser และคณะ (2021) พบว่าสมองรักษาโครงสร้างเรื่องราวหลักไว้ได้ดีกว่ารายละเอียดปลีกย่อยเสมอ 5. เมื่อสื่อสารกับผู้สูงอายุหรือคนต่างวัย ให้มั่นใจว่าเรื่องเล่ายังเป็นเครื่องมือที่ใช้ได้ผลดีเท่าเดิม เพราะ Delarazan และคณะ (2023) พบว่าความจำเนื้อเรื่องไม่เสื่อมถอยตามอายุเหมือนความจำรายละเอียดเชิงประสาทสัมผัส