พบ 7 บทความที่แท็กนี้
งานทดลองตั้งแต่มืออาชีพด้านการเขียน โปรแกรมเมอร์ ไปจนถึงที่ปรึกษาธุรกิจพบว่า Generative AI ช่วยให้งานบางประเภทเร็วและดีขึ้น แต่ในงานที่อยู่นอกขอบเขตความสามารถของ AI ผลลัพธ์อาจแย่ลงได้
"วันนี้มีประชุม 6 ติดกัน" เป็นประโยคที่คนทำงานยุคนี้พูดกันจนชินหู แล้วก็มักตามมาด้วยความรู้สึกว่าสมองล้า คิดอะไรใหม่ๆ ไม่ออก ทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทำงานจริงสักชิ้น คำอธิบายที่ได้ยินบ่อยที่สุดคือ "ประชุมเยอะเกินไป" แต่คำถามที่น่าสนใจกว่าคือ ปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่ "จำนวน" ประชุมล้วนๆ หรืออยู่ที่ "รูปแบบ" ของการประชุมที่เปลี่ยนไปหลังโลกเข้าสู่ยุคทำงานทางไกลและไฮบริด ที่การประชุมแทบทั้งหมดกลายเป็นการนั่งจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยมและกระโดดข้ามหัวข้องานที่ไม่เกี่ยวข้องกันทุกครึ่งชั่วโมง งานวิจัยจากวารสารวิทยาศาสตร์ชั้นนำในช่วง 5 ปีที่ผ่านมาเริ่มให้คำตอบที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ความรู้สึกเกินจริง แต่มีกลไกทางปัญญาและหลักฐานเชิงประจักษ์รองรับจริง ตั้งแต่ระดับห้องทดลอง ระดับบริษัทข้ามชาติ ไปจนถึงระดับฐานข้อมูลงานวิจัยและสิทธิบัตรทั่วโลก บทความนี้จะพาไปดูหลักฐานทั้งหมดทีละชิ้น พร้อมมุมมองที่สมดุลว่าการประชุมไม่ได้เลวร้ายเสมอไป
งานวิจัยในหลายประเทศพบว่าสัปดาห์ทำงานสี่วันแบบลดชั่วโมงรวมโดยคงเงินเดือนสัมพันธ์กับสุขภาวะพนักงานที่ดีขึ้น ขณะที่ผลต่อผลิตภาพองค์กรยังต้องตรวจด้วยข้อมูลโดยตรง
Quiet Quitting หรือ "การลาออกเงียบ" คือคำเรียกคนที่ยังทำงานอยู่ แต่ทำตามขอบเขตขั้นต่ำของงานและมีความผูกพันกับงานต่ำ ในรายงานของ Gallup คนกลุ่มนี้อยู่ในกลุ่ม not engaged อย่างไรก็ตาม การเลิกงานตรงเวลาหรือปฏิเสธงานนอกหน้าที่เพียงอย่างเดียวไม่พอจะสรุปว่าใครหมดใจ บทความนี้แยกการตั้งขอบเขตที่ดีต่อสุขภาพออกจากความไม่ผูกพันกับงาน พร้อมดูหลักฐานและสิ่งที่หัวหน้างานทำได้จริง
เคยมีช่วงเวลาที่นั่งทำงานอย่างหนึ่งแล้วเงยหน้ามาอีกทีเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงโดยไม่รู้ตัวไหมครับ ไม่หิว ไม่เหนื่อย ไม่คิดเรื่องอื่นเลย มีแต่ตัวเราและงานตรงหน้า นักจิตวิทยาชื่อ Mihaly Csikszentmihalyi ใช้เวลาศึกษาปรากฏการณ์นี้มาตั้งแต่ทศวรรษ 1970 และเรียกมันว่า "Flow" หรือภาวะลื่นไหล — สภาวะจิตที่คนเราจดจ่อกับกิจกรรมหนึ่งจนกลืนเป็นเนื้อเดียวกับสิ่งที่ทำ งานวิจัยเรื่องนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่ทฤษฎีสวยหรู แต่มีการทดสอบเชิงประจักษ์ต่อเนื่องมาหลายสิบปี รวมถึงงานวิจัยที่ทำในบริบทที่ทำงานโดยตรง ซึ่งให้ผลลัพธ์ที่น่าสนใจกว่าที่คนทั่วไปมักเข้าใจ
เคยอยู่ในทีมที่ไม่มีใครกล้าพูดว่า "ฉันทำพลาด" หรือ "ฉันไม่เข้าใจตรงนี้จริงๆ" ไหมครับ ทีมแบบนั้นดูสงบเรียบร้อยดี แต่จริงๆ แล้วมันอันตรายกว่าที่คิด — งานวิจัยของ Amy Edmondson แห่ง Harvard Business School และงานวิจัยภายในของ Google ที่ชื่อ Project Aristotle ต่างชี้ไปทางเดียวกันว่า สิ่งที่ทำนายผลงานของทีมได้แม่นยำที่สุดไม่ใช่ว่าทีมมีคนเก่งกี่คน แต่คือ "ความปลอดภัยทางจิตวิทยา" (psychological safety) — ความเชื่อร่วมกันของคนในทีมว่าการพูดตรงๆ ยอมรับความผิดพลาด หรือถามคำถามโง่ๆ จะไม่ทำให้ถูกลงโทษหรืออับอาย
เคยได้ยินคำว่า "ฝึก 10,000 ชั่วโมงแล้วจะเก่งระดับโลก" ใช่ไหมครับ ควรบอกตรงๆ ว่าตัวเลขนี้ไม่ได้มาจากงานวิจัยต้นฉบับตรงๆ แต่มาจากการตีความแบบง่ายเกินไปของนักเขียนคนหนึ่ง — งานวิจัยจริงของ Anders Ericsson พบว่า "คุณภาพของการฝึก" (deliberate practice) สำคัญกว่าจำนวนชั่วโมง และเมื่อมีคนเอาแนวคิดนี้ไปทดสอบซ้ำในหลายสาขาอาชีพจริงจัง ก็พบว่าการฝึกฝนอธิบายความแตกต่างของผลงานได้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ทั้งหมดอย่างที่หลายคนเข้าใจ