ทำไมพอโตขึ้น เพื่อนสนิทที่เคยมีเป็นสิบ ถึงเหลือแค่ไม่กี่คน (หรือไม่เหลือเลย)
ลองนึกภาพว่าคุณเปิดเก็บรูปเก่าสมัยมหาวิทยาลัย เห็นกลุ่มเพื่อนสนิทที่เคยแฮงเอาต์กันแทบทุกสัปดาห์ แล้วลองถามตัวเองว่า ตอนนี้ยังคุยกับกี่คนในรูปนั้นอยู่บ้าง สำหรับหลายคน คำตอบคือแทบไม่เหลือใครเลย ไม่ใช่เพราะทะเลาะกันหรือมีเรื่องบาดหมาง แต่เพราะชีวิตพาแยกทางกันไปเรื่อยๆ ย้ายเมือง เปลี่ยนงาน มีครอบครัว จนวันหนึ่งก็รู้ตัวว่าไม่ได้นัดเจอใครแบบสนิทสนมจริงจังมานานแค่ไหนแล้วก็จำไม่ได้ ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัว เพราะนักวิจัยหลายกลุ่มเริ่มเก็บข้อมูลอย่างเป็นระบบตั้งแต่ทศวรรษ 1980 จนถึงปัจจุบัน และพบรูปแบบที่สอดคล้องกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ผู้ใหญ่ในสหรัฐฯ (และในหลายประเทศ) มีเพื่อนสนิทน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อเทียบกับคนรุ่นก่อน ปรากฏการณ์นี้ถูกเรียกว่า "friendship recession" หรือ "ภาวะเพื่อนถดถอย" บทความนี้จะพาไปดูหลักฐานตั้งแต่ข้อมูลย้อนหลังเกือบ 40 ปี ไปจนถึงงานวิจัยล่าสุดที่อธิบายทั้งขนาดของปัญหา สาเหตุที่อยู่เบื้องหลัง (ตั้งแต่เวลาที่มีจำกัด การย้ายถิ่นฐาน ไปจนถึงการสื่อสารผ่านจอที่เข้ามาแทนที่การเจอกันตัวเป็นๆ) และผลกระทบต่อความเหงาและสุขภาพที่ตามมา